Leesfragment Kerststilte in Loenerwold

...

Onder de donkergroene kap leek het station ruimer dan op dagen dat de stoomtrein reed. Dan liepen hier toeristen, sloegen deuren dicht en klonken stemmen over het kleine perron. Nu zag ze vooral het gebouw. Tegen de witgepleisterde muur hing het geëmailleerde bord LOENERWOLD, met zwarte letters op wit.

Ze liep onder het bord door naar de documentatieruimte van de Historische Kring. Boris volgde haar tot bij de deur. Ze legde de stapel op een droge rand, hield de lijn kort en haalde de sleutel tevoorschijn op de plek die Mieke had beschreven. Het metaal was koud; ze wisselde hem even van hand voordat ze het slot opende.

Boris snoof bij de drempel en liep toen mee naar binnen. Op de tegelvloer klonken haar schoenen en zijn nagels vlak achter haar. In de verte bleef het verkeer hoorbaar, maar dichterbij tikte vooral de verwarmingsleiding. Op het perron sloeg een los metalen onderdeel tegen een paal.

Elsbeth deed alleen het licht aan dat ze nodig had. Kasten met mappen en dozen stonden langs de wanden; rond de tafel in het midden bleef weinig loopruimte over. Tussen de hoek van de tafel en de open deur kon ze net door. Het rook naar papier en hout. De verwarming hield de ruimte net warm genoeg om haar jas open te doen.

Ze maakte het elastiek los en controleerde de lijst op haar telefoon. Vier omslagen, twee sets kopieën, het mapje. Bij elk etiket hield ze haar duim op de bijbehorende regel voordat ze het stuk terugzette. Mieke zou de volgende bezoeker straks zonder zoeken kunnen helpen. Ze had nog één omslag in haar hand.

In de laatste omslag zat de kopie van een brief die Linde ooit aan haar zus had geschreven. De brief leverde geen nieuw bewijs voor haar artikel. Elsbeth schoof de omslag terug in de verzamelmap over Linde, zette die tussen de ordners en duwde de kastdeur dicht. Het kleine slot werd hier alleen gebruikt voor stukken die niet ter inzage waren; deze kast zat nooit op slot.

Boris ging bij de stoel liggen. Hij kende dit soort tussenstops. Als Elsbeth zei dat ze zo weer zouden gaan, kon dat nog even duren.

Haar telefoon trilde. Kees van Dijk, die het verenigingsblad opmaakte.

‘Moet ik die twee kolommen met iets anders vullen?’ vroeg hij. ‘Ik zit er nog steeds naar te kijken.’

‘Ja. Gebruik de wandeling maar. Het oude stuk kan niet meer.’

‘En iets nieuws van jou?’

‘Dat wordt niet voor Kerstmis.’

Kees zuchtte. Ze hoorde papier schuiven. ‘Dan haal ik je naam er ook af.’

‘Graag,’ zei ze. ‘Ik bel je als het klaar is.’

Ze legde de telefoon naast haar notitieblok. De lege bladzijde voor haar was tenminste van haarzelf.

Ze sloeg haar notitieblok open. Bij twee alinea’s had ze vraagtekens gezet; bij een derde stond: gevolg voor betrokkene. Achterin stond haar korte lijstje kerstboodschappen. Eén ding moest ze morgen nog halen.

De riem zat achter een tafelpoot vast. Ze bukte, haalde hem los en legde hem vrij langs de stoel.

‘Nog even,’ zei ze tegen Boris.

Zijn oren bewogen. Daarna liet hij zijn kop weer zakken.

Op tafel lagen haar notitieblok, telefoon, pen en de sleutel. Ze kon vertrekken. Maar nu wist ze hoe de slotpassage moest worden, en thuis zou ze eerst weer andere dingen gaan doen.

Ze ging zitten, zette haar bril op en draaide de stoel iets. In het glas zag ze vooral de kamer terug: de kasten, de tafel, haar jas over de stoel en Boris, laag bij de vloer.

Mieke zou later komen afsluiten. Er was nog tijd.

Elsbeth streepte een formulering door en begon opnieuw. Halverwege de eerste zin kwam Boris overeind. Ze schreef nog twee woorden voordat ze opkeek.

De hond stond naast de tafel met zijn kop naar de deur en zijn oren naar voren. Elsbeth hield haar pen stil. De verwarmingsleiding tikte zoals daarnet. Verder hoorde ze niets.

Ze boog zich weer over haar notitieblok, maar Boris bleef staan.

Onder de overkapping klonk één droge stap.

Elsbeth legde haar pen neer.

...